Een deinend schip,
Klaar voor de overtocht
Stralende zon die ondergaat
Nieuwe vriendschappen worden bezegeld
Oude vriendschappen nog warmer

De Waddenzee maakt zich klaar
Golven, regenboog, hagel en de zon
De lamp danst
Onze voeten stevig op het dek
De horizon schudt van links naar rechts

De Ambulant met schipper Jouke en maatje Louise verkent zijn grenzen
11 knopen, de wind in de rug
Samenwerken om de zeilen te strijken
Om onze nat gewaaide lijven weer te verwarmen
Mondhoeken omhoog en de haren in de wind

Harlingen

haven

Ambulant

kennismaken

tassen vol kleding

leuke lieve mensen

Albert Heijn

drankjes en hapjes

boodschappen

bami

gezelligheid

guilty pleasures

goede gewoontes

salsa

merengue

samba

hut voor jezelf

onwennig

beetje slapen

goedemorgen

negen uur ontbijt

alles lekker en veel

trossen los

hagelbui

regenpak

windkracht 5-6

in het moment

juichen van geluk

Terschelling!

lekker lunchen

chill hour

lichte spanning

iedereen stil

klaar voor de start

busje is er al

start vibes

los

tempo

schemering

mooie gesprekken

lopen lopen lopen

prachtige luchten

lichtjes

muziek

stijve benen

dansen waar je kan

swingende muziek

dj

handstand

strand

horizon

lange sliert achterom

duinen

eten

hompjes kaas

ballet

veel lichtjes

plassen in de duinen

pijnlijke voeten

nog meer pijn

laatste loodjes

finish

Jouke en Louise

geweldige brass band

pijpestelen

nog meer regen

nat en voldaan

terug naar de boot

drankjes en schaam verhalen

lachen en ontlading

blij

slapen als een baby

beetje uitslapen

lekker ontbijten

trossen los

storm

hagelbui

enorme golven

wapperende zeilen

klapperende zeilkleding

Jouke beslist

omkeren

terug naar de haven

afmeren

schakelen

Zonnebloem veerboot

zwaaiende mensen

zwaaien naar Jouke

Jouke zwaait terug

dag Terschelling en dag kapitein

we komen terug

voor een volgend festijn

dank je wel Janneke

voor je stralende sjans

in onze ogen een hoopvolle glans

Angelique

In de verte zie ik de “Ambulant” met zijn majestueuze masten, de zee en de horizon; het voelt fijn.

Beetje bij beetje druppelen er mensen binnen die samen met de platbodem de zee gaan bevaren.

Gezichten, sommige bekend en andere onbekend. Iedereen met hetzelfde enthousiasme voor wat er komen gaat; samen Terschelling bereiken voor “De Fjoertoer”.

Ik voel de zeelucht en zie de zon aan de horizon. De zee met z’n weerspiegeling van de hemel in al zijn oneindigheid.

Wat heb ik je toch gemist. De kalmte en rust die je brengt. Ik kom weer tot mezelf.

Ik droom en zweef mee met de meeuwen in de lucht.

Maar je kan met de kracht van dezelfde zachte wind en je helende water veranderen in heftige stormen die ons met twee benen op aarde terug zet. Terug in ons lijf, naar het gevoel van grote kwetsbaarheid. Maar toch zo mooi.

Je leert ons, onszelf kennen en de kracht te ervaren die wij in ons hebben.

Een mooie en fijne tijd dat is het zeker geworden; gedanst samen gelachen, gewerkt samen gelopen, geluisterd samen gevoeld, getroost samen gedeeld, gegeten samen gevierd.

Bedankt voor de inspirerende dagen die ik met jullie mocht delen.

Ik dank ook de zee die ons weer laat herinneren wie we zijn en laat zien waartoe wij in staat zijn.

Ik wens jullie heel veel liefde toe en wie weet waar de wind ons zal brengen.

Sheena, de kok van de “Ambulant” 😊

Mijn herinneringen aan de Fjoertoer?

Ik ben in mijn hoofd even helemaal tot rust gekomen.

De positieve vibe van de groep geeft positiviteit terug.

Ik zit in een zeer zware periode van mijn leven, maar door de Fjoertoer kon ik alles even vergeten.

Onwijs veel gelachen en dat doe ik helaas te weinig.

De superdip in het water, tussen wal en schip.

Dansen aan zee.

Dansen op het schip.

Angstige momenten door de storm deed mij weer voelen dat ik leef!

Ik ben afgelopen weekend enorm tot mezelf gekomen, door de sfeer, de groep, het dansen, zingen, eten, drinken en wandelen.

Dankbaar voor deze mooie momenten in het leven.

Daniëlle

❤️🧡💜💚💙🧡🩷🩵🤍🖤🩶💛

Het begon op de magische Ambulant,
Dit onverwachte zee-avontuur…
Iets in mij raakte geland,
Een stukje van mezelf, dubbel puur.

Sportiviteit en vriendschap vervlochten met de zee,
Ieder mocht er simpelweg zijn.
Die hartenliefde, spontaan gedeeld neem ik dankbaar mee
Zo intens, eerlijk, mooi en fijn.

Ik vond de lach, de stilte en de kracht
De wil om de volgende stap te zetten
En de wetenschap dat er altijd iemand op je wacht
Ook zonder lichtjes en oranje petten.

Wat een cadeau, zo mooi en puur
Veel meer dan de wandeling alleen
Janneke je bracht met jouw vuur
Mensen onvergetelijk bijeen!

Liesbeth

❤️🧡💜💚💙🧡🩷🩵🤍🖤🩶💛

Als je ondergrond al maanden als drijfzand voelt, en je snakt naar enige houvast, ergens, al is het maar een klein voetje aan de grond, dan weet je, je leven is niet in balans.
Je voelt je als een losgeslagen bootje, zonder land in zicht, niet wetend waar je je anker mag uitgooien en zonder haven in zicht. Welke kant moet je eigenlijk op om je anker te kunnen uitgooien?

Zo ging ik aan boord van de Ambulant. En ik had er zin in, want ik wilde echt voelen, alle elementen ervaren, alles echt voelen en echt beleven.
En zo ging het ook. Trossen los, rustig de haven van Harlingen uit en eenmaal op open zee kwamen de krachten van de natuur bij elkaar.
De harde wind, de woeste golven die zelfs over de boot sloegen, de zeilen met z’n allen omhoog hijsen. Goed op elkaar letten en de aanwijzingen nauwkeurig opvolgen. Blikken vangen, ben jij oké? En ben jij oké? Ieder zijn eigen taak. Wat een lawaai van alle touwen, katrollen, zeilen, de golven en de wind.
Nog meer wind, hagel, regen, zon, en opnieuw hagel, regen en zon. Het was een barre tocht. Ik had het koud doordat ik twee grote golven gevangen had, m’n lichaam moest hard werken om het warm te houden. En toch genoot ik van al dat natuurgeweld en hoe we met elkaar dat schip over die Waddenzee naar Terschelling lieten varen.
En met Terschelling in zicht werd de zee weer kalmer en niet veel later zetten we voeten aan de grond.

Vandaag..🍀

Trotseer ik wind en regen..
Trek ik mijn stoute schoenen aan..
Om mijn angsten te overwinnen..
En voor mezelf te leren staan..

Vandaag..🍀

Laat ik het duister achter..
Maak ik plaats voor licht en gloed..
Dapper, sterk en moedig..
Wandel ik mijn bestaansrecht tegemoet..

Vandaag..🍀

Adem ik het nieuwe leven..
Zet ik mijn zorgen, eventjes opzij..
Ik ben goed, zoals ik ben..
Het leven is van mij..

 

Warme groet,

Karin K

Naar Terschelling, bij Fjoertoer’s licht,
waar schipper Jouke vaart door zee zo zwart,
scheepsmaat Louise viert de lijnen, met woeste kracht,
Janneke zingt, de wind fluit een gedicht.

 

Het water klotst, de zee glinstert zacht,
een groep van twaalf op avontuur.
Langs kust en duin, het hart vol hoop en vuur,
de volle maan hoog boven houdt de wacht.

 

Janneke, haar ogen vol sterren, lacht.
De twaalf mannen en vrouwen delen hun verhalen,
de tred van hun voeten, de wind neemt toe in kracht.

 

Door wind gedragen, zij zullen het halen,
hun voeten stevig op het zand, zij dwalen,
maar vinden thuis waar vuurtoren licht heeft gebracht.

 

Eveline

Fjoertoer met Vrouwencirkel: schot in de roos
Wat een prachtig weekend gehad met Vrouwencirkel! Het was echt een schot in de roos voor mij om het weekend tijdens de Fjoertoer op Terschelling mee te mogen maken.

Wat kan die dame een weekend organiseren voor een grote groep!
Mijn lijf heeft veel energie nodig om de immuuntherapie de ruimte te geven om zijn werk te doen. Het is daarom best jammer dat er weinig ruimte overblijft om te genieten van het leven, van het moment. Om zin te vinden in het leven, terwijl het lijf eigenlijk niet meer in staat is om de dingen te doen die vreugde brengen. En dus heb ik mezelf overgegeven aan het organisatorische wonder dat Janneke heet.

De brede rug van de schipper kwam goed van pas.
Met de Ambulant onder de bezielende leiding van Jouke en Louise van Harlingen naar Terschelling. De wind waaide met een kracht van 5. Dit was al een hele ervaring op zich. Ik werd geconfronteerd met het verschil in lichaamskracht in vergelijking met vorig jaar en dat kwam keihard binnen. Anderen de zeilen laten hijsen was een lastige beslissing. Toch ben ik blij dat ik daaraan heb toegegeven, want wat is die zeiltocht toch mooi. Het maakte niet uit dat ik beschutting zocht achter de rug van de schipper. De golven, de wind, de kracht van de natuur, het was adembenemend. Als ik niet had toegegeven aan de vermoeidheid had ik er nooit zo van kunnen genieten zoals ik nu gedaan heb.

Fjoertoer ’24 in flarden

Buiten op het bankje in de volle windkracht 7 wind hoor ik een bulderende lach vanuit onze bank komen. De meiden hebben dikke pret!!
We staan te wachten in een heel lange rij. Wat zal daar te zien zijn? Dat moet wel heel spectaculair zijn. Broodje knak!
Lekker samen harinkie happen! Men’s moment!!!!
O, wat waren die trommelgasten goed bij de finish. Op heerlijke ritmes gedansd
Louise brult me toe: “van dat dek af!!!!!” . Vlak voordat Jouke omkeert omdat de zee toch te ruig is.
Heerlijk broodje brie met de allerlekkerste honing UIT ZWEDEN!! gegeten tussen twee nieuwe (harts?)vriendinnen!
Mooie een op een gesprekken over toekomstplannen, liefde voor waddeneilanden, liefde voor het schrijven van gedichten, wonen in Kesteren, de nieuwe adviseur studentenbegeleider en nog veel meer.
O wat was die dip in de West Terschellingerhaven ook lekker. Een feestje, direct vanaf de boot het water in.
Jouke! Louise! Van jullie genoten!